Аз нигоҳи илмӣ, паланги абриранг бо сохтори махсуси ҷисмониаш аз бисёр ҳайвоноти дигар фарқ мекунад. Панҷаҳои пурқувват, буғумҳои бисёр чандири пойҳои ақиб ва думи дароз ба он имкон медиҳанд, ки аз танаи дарахт ҳатто бо сари поён ба осонӣ фарояд. Доғҳои ба абр монанди пӯсташ низ ҳамчун ниқоби табиӣ хизмат карда, ҳангоми шикори маймунҳо, паррандаҳо ва ширхӯрони хурд онро аз назари тӯъма пинҳон месозанд.
Бо вуҷуди чунин мутобиқшавии аҷиб, паланги абриранг имрӯз зери хатари ҷиддии нестшавӣ қарор дорад. Буридани ҷангалҳо ва шикори ғайриқонунӣ сабаби асосии коҳиши пайвастаи шумораи он мебошанд. Яке аз хусусиятҳои ҷолиби ин ҳайвон он аст, ки нисбат ба андозаи баданаш дарозтарин дандонҳои нешро дар байни ҳамаи намояндагони муосири оилаи гурбасонҳо дорад, ки ин ба ӯ дар шикор бартарии назаррас медиҳад.
