Яке аз сабабҳои асосии ин раванд тағйирёбии иқлим мебошад. Дар натиҷаи баланд шудани ҳарорати ҳаво ва тағйир ёфтани низоми иқлим, қабати болоии хок осебпазир гардида, устувории худро аз даст медиҳад. Аз ин рӯ, ҳатто боришоти нисбатан кам метавонад боиси ба амал омадани сел, фаромадани ярч ва дигар офатҳои табиӣ гардад.
Тағйирёбии иқлим имрӯз яке аз омилҳои асосии афзоиши хатари сел, ярч ва дигар офатҳои табиӣ дар Тоҷикистон ва бисёр кишварҳои ҷаҳон ба ҳисоб меравад. Баланд шудани ҳарорати ҳаво, зиёд гардидани боришоти шадид, обшавии босуръати пиряхҳо ва тағйир ёфтани режими боришот ба устувории муҳити табиӣ таъсири манфӣ мерасонанд.
Яке аз паёмадҳои муҳими ин раванд осебпазир гардидани қабати болоии хок мебошад. Дар натиҷаи хушксолии тӯлонӣ, эрозияи хок, кам шудани сарпӯши наботот ва истифодаи нодурусти замин, хок қобилияти нигоҳ доштан ва ҷаббида гирифтани обро аз даст медиҳад. Дар чунин шароит, оби борон бештар дар рӯи замин ҷорӣ шуда, нишебиҳоро ноустувор месозад. Аз ин рӯ, ҳатто боришоти нисбатан кам метавонад боиси афзоиши ҷараёни рӯизаминии об, фаромадани ярч, сар задани сел ва дигар равандҳои хатарноки геологӣ гардад.
Барои Тоҷикистон, ки беш аз 93 фоизи ҳудуди он кӯҳистон аст, ин масъала аҳаммияти махсус дорад. Дар чунин минтақаҳо устувории нишебиҳо аз ҳолати хок, сарпӯши наботот ва хусусиятҳои геологии маҳал вобастагии зиёд дорад. Аз ин рӯ, ҳифзи захираҳои хок, барқарорсозии ҷангалҳо, истифодаи оқилонаи замин ва татбиқи тадбирҳои мутобиқшавӣ ба тағйирёбии иқлим аз муҳимтарин роҳҳои коҳиш додани хатари сел, ярч ва дигар офатҳои табиӣ ба ҳисоб мераванд.
