Абурайҳони Берунӣ нобиғаи тоҷику форс аст, ки заминро аввалин маротиба бо дақиқияти боло чен кардааст. Берунӣ тақрибан 1000 сол пеш гардиши Заминро бо дақиқии 99,7% нисбат ба арзиши имрӯза мушаххас намудааст.

Берунӣ соли 973 то 1048 дар шаҳри Рай, ҷануби Теҳрон зиндагӣ кардааст. Дар бисёр соҳаҳо, аз ҷумла астрономия, риёзиёт, ҷуғрофиё, физика ва таърих дастболо буд.

Соли 1030 Берунӣ барои чен кардани доираи Замин аз тригонометрия истифода кардааст. Ҳисоби ӯ 6339,6 километрро ташкил дод, ки 0,3% аз арзиши қабулшудаи 6378,1 км мебошад.

Усули Берунӣ ба ин асос ёфта буд, ки бинобар каҷ шудани Замин уфуқ аз болои куҳ нисбат ба сатҳи баҳр пасттар зоҳир мешавад. Вай кунҷи байни уфуқ ва хати обро дар ду ҷои гуногун чен кард ва ин маълумотро барои ҳисоб кардани радиуси Замин истифода бурд. Андозаи гирду атрофи Замин аз ҷониби Берунӣ дар замони худ яке аз дақиқтарин ченакҳо буд.

То асри XVII ин ченакро олимон эътироф мекарданд, аммо баъдан математик ва астрономи фаронсавӣ Жан Пиккар гӯё усули дақиқтари ченкунии атрофи Заминро кашф кардааст.

Аммо ҷойгоҳи Берунӣ ҳамчун асосгузори ин кашфиёт дар таърихи илми ҷаҳонӣ то абад боқӣ мемонад.