Фаъолияти кории ӯ фарогири соҳаҳои гуногуни илмӣ ва фарҳангӣ мебошад. Солҳои 1969–1979 ба ҳайси ходими калони илмии Институти фалсафа фаъолият бурда, солҳои 1979–1986 ҷонишини сармуҳаррири Энсиклопедияи советии тоҷик буд. Дар солҳои 1986–1992 директори Институти шарқшиносӣ ва мудири шуъбаи таърихи тамаддуни Осиёи Марказӣ фаъолият кардааст. Баъдан (1993–1994) муовини директори Институти иқтисодии ҷаҳонӣ ва муносибатҳои байналмилалӣ буд. Солҳои 1994–1998 ҳамчун муҳаққиқи даъватшуда дар Донишгоҳи Пенсилвания (ИМА) фаъолият намуда, таҷрибаи байналмилалӣ андӯхт. Ҳамзамон, солҳои 1987–1990 дар Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанбе ба номи Т. Г. Шевченко ба ҳайси профессор дарс гуфтааст. Ӯ инчунин аз соли 1966 узви Иттифоқи журналистони ИҶШС буд.
Дар солҳои баъдӣ (1998–2010) корманди калони илмии Маркази зистшиносии Осиёи Марказӣ буда, солҳои 2011–2015 ба ҳайси директори Институти забон, адабиёт, шарқшиносӣ ва мероси хаттӣ ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ фаъолият кардааст. Аз соли 2015 ба нафақа баромадааст.
Акбари Турсон муаллифи зиёда аз 300 мақола ва асарҳои илмӣ, илмию оммавӣ ва публисистӣ мебошад. Дар осораш масъалаҳои муҳими фалсафии табиатшиносӣ, ҷанбаҳои иҷтимоӣ, гносеологӣ ва аксиологии илм, инчунин проблемаи инсон ва кайҳон мавриди таҳлил қарор гирифтаанд. Самтҳои асосии фаъолияти илмии ӯ фалсафа, шарқшиносӣ ва фарҳангшиносӣ мебошанд.
Ӯ дар таълифи як қатор асарҳои муҳими илмии сатҳи байналмилалӣ иштирок кардааст, аз ҷумла: «Проблемаҳои фалсафа ва методологияи табиатшиносии муосир» (1973), «Проблемаҳои таърих ва методологияи маърифати илмӣ» (1974), «Бунёди фалсафаи фанҳои табиатшиносӣ» (1976), «Проблемаҳои фалсафии астрономия» (1976), «Принсипи симметрия» (1978), «Фалсафа, табиатшиносӣ ва замони ҳозира» (1981) ва «Диалектика дар илмҳои табиат ва инсон» (1983). Асарҳои ӯ ба забонҳои хориҷӣ тарҷума шуда, дар доираҳои илмии байналмилалӣ эътироф гардидаанд.
Дар баробари ин, ӯ муаллифи китобҳои муҳим, аз ҷумла «Инсон, атом, кайҳон» (1967), «Марди некфарҷом» (1967), «Кайҳон ва ҷараёни дониши инсон» (1973), «Андешаи рӯзгор» (1975), «Банди фалак» (1976), «Горизонты космологического знания» (1969), «От мифа к науке» (1973) ва «Философ и современная космология» (1977) мебошад.
Маърӯзаҳои илмии ӯ дар ҳамоишҳои бонуфузи байналмилалӣ дар шаҳрҳои Бухарест, Лондон, Залсбург, Москва ва Дюсселдорф пешниҳод гардидаанд.
Барои хизматҳои арзандааш бо ифтихорномаи Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон ва ордени «Дӯстӣ» (2011) сарфароз гардонида шудааст.
25 январи соли 2020 ба муносибати 80-солагиаш муҳаррири ҳафтаномаи “Тоҷикистон” Одил Нозир ба ӯ унвони «Олими сол — 2019»-ро тақдим намуд. Рисолаҳои ахири ӯ, бахусус дар бораи нақши Аҳмади Дониш ва муносибати дини ислом ба Наврӯз, аз ҷониби аҳли илм баҳои баланд гирифтаанд.
Дар маҷмӯъ, Акбари Турсон ҳамчун яке аз мутафаккирони барҷастаи замони муосир дар рушди афкори илмӣ ва фарҳангии тоҷикон нақши муҳим бозида, осори ӯ то имрӯз аҳамияти худро нигоҳ доштааст.
