Лола яке аз нодиртарин ва зеботарин гулҳои табиати Тоҷикистон ба шумор меравад. Ин гули шукуфон дар фасли баҳор водиҳои кишварро бо ранги сурху норанҷии дурахшонаш зебо мегардонад. Лола бештар дар минтақаҳои кӯҳии Ҳисор, Рашт ва Бадахшон мерӯяд. Табиат дар вақти гулкунии он манзараи бисёр дилфиребу ҷолиб пайдо мекунад.
Ин растанӣ на танҳо барои зебоияш қадр мешавад, балки барои илм ва ҳифзи гуногунии биологӣ низ аҳамияти калон дорад. Бисёр олимон Тоҷикистонро яке аз марказҳои қадимии пайдоиши лолаҳои худрӯй мешуморанд. Аз ҳамин сабаб, лолаҳои Тоҷикистон дар ҷаҳон машҳур гардидаанд.
Мутаассифона, солҳои охир бо сабаби тағйирёбии иқлим, кам шудани муҳити табиӣ ва канда шудани гулҳо шумораи ин растанӣ коҳиш ёфтааст. Барои муҳофизати он Лола ба Китоби Сурхи Тоҷикистон дохил карда шудааст. Ҳифзи чунин гулҳои нодир вазифаи муҳими ҳар як шаҳрванд мебошад, зеро онҳо сарвати бебаҳои табиат ва ифтихори Тоҷикистон ҳастанд.
