Сабргул яке аз растаниҳои машҳур ва шифобахши табиат ба ҳисоб меравад. Ин растанӣ баргҳои ғафс, сабз ва сероб дорад. Дар дохили баргҳои он гели шаффоф мавҷуд аст, ки барои саломатӣ ва нигоҳубини пӯст фоидаи зиёд дорад. Сабргул бештар дар минтақаҳои гарм мерӯяд ва ба камобӣ хеле тобовар мебошад.
Одамон аз қадимулайём Сабргул-ро барои табобати сӯхтагӣ, захмҳои сабук ва нигоҳубини пӯст истифода мебаранд. Инчунин онро барои нигоҳубини мӯй низ ба кор мебаранд. Сабргулро дар хона ҳам парвариш кардан мумкин аст, зеро он нигоҳубини зиёд талаб намекунад. Барои нашъунамои хуб ба он нури офтоб ва обдиҳии мӯътадил зарур аст.
